Dziś: wtorek,
11 sierpnia 2020 roku.
Przegląd do nr 621 – sierpień 2020 r.
Archiwum 2010-2011
Bóg i my
Kościół nadziei naszej

Jak wiadomo, słowo kościół ma dwa znaczenia. Kiedy piszemy (i wymawiamy!) to słowo z Wielkiej Litery, jest to światowa wspólnota chrześcijańska, żywe ciało Chrystusa.

Natomiast, kiedy słowo kościół używamy z małej litery, rozumiemy, że chodzi nam o dom modlitewny, świątynię, parafię, o miejsce spotkań z Synem Bożym w Słowie, Eucharystii, przy Tabernakulum, w mądrych słowach kapłanów.

Ale mimo tego, że oznaczenie świątyni pisze się z małej litery, znaczenie tego pojęcia jest bardzo wielkie.

Przede wszystkim dlatego, że każdy kościół, jako centrum organizacyjne w działalności wiernych należących do pewnej parafii, jest cząstką całego światowego Kościoła, jednostką Świętego Kościoła Powszechnego.

Dlatego wielkie zdziwienie wywołuje istnienie w Kijowie, już od co najmniej, piętnastu lat przekonania u wielu nie tylko zwykłych „szeregowych” obywateli, a nawet fachowców od informacji (w tym redaktorów, dziennikarzy, korespondentów etc.), że najwyższą wartością kościoła są... organy.

Właśnie taki wniosek nasuwa się nie tylko z licznych w ciągu ostatnich piętnastu lat publikacji, dotyczących problemu powrotu słynnego kijowskiego kościoła św. Mikołaja wiernym, ale nawet treści pytań zadawanych przez dziennikarzy na niedawnej konferencji prasowej.

W wystąpieniu Księdza Biskupa Stanisława Szyrokoradiuka na tej konferencji była przedstawiona cała tragiczna historia świątyni i wyczerpująca argumentacja na korzyść decyzji powrotu kościoła we własność parafii. Przecież chodzi o świątynię wybudowaną na koszty wiernych i na ziemi również wykupionej przez parafię.

Ksiądz Biskup Stanisław SzyrokoradiukKsiądz Biskup Stanisław Szyrokoradiuk 

Żadnych przeciwwskazań, co do zadośćuczynienia wymaganiom w imię sprawiedliwości i oddania kościoła św. Mikołaja wiernym nie istnieje, ale jest jedno ale... Organy.

Te organy były zainstalowane w kościele, kiedy po dziesięcioleciach komunistycznego sposobu wykorzystania tej świątyni w charakterze archiwum i radiostacji zagłuszającej „wrogie głosy”, kolejna rządząca komunistyczna ekipa, w typowym dla siebie ateistycznym stylu, ulokowała w kościele organizację koncertowo-rozrywkową – „Dom muzyki organowej”.

Niestety, fakt ten i dziś jest najważniejszym dla dziennikarzy i redaktorów, którzy przede wszystkim (i to całkiem poważnie!) ubolewają nad „tragicznym losem organów w razie zwrócenia kościoła wiernym”. Nad losem wiernych i kapłanów (tak dzisiejszych, jak i tych zamordowanych przez władzę komunistyczną) na razie nikt nie ubolewa.

Nie ubolewa, mimo że kościół, jako prawdziwa perła architektury gotyckiej w stolicy Ukrainy, rujnuje się na naszych oczach.

Rujnuje się mimo odpowiednich obiecanek-cacanek każdego z trzech prezydentów Ukrainy – Krawczuka, Kuczmy i Juszczenki.

A zatem ateistyczna pozycja dzisiejszych „fachowców” z grona władzy, wspierana odpowiednimi fachowcami z dziedziny „swobody słowa”, nie wzmacnia nadziei wiernych na szybkie rozwiązanie problemu.

I ten fakt jest przekonującym argumentem za tym, że Ukraina (i jej stolica) niezwłocznie potrzebują zwierzchników, którym można zaufać, którzy przede wszystkim szanują prawdę i sprawiedliwość.

Eugeniusz GOŁYBARD

Передплатити „Dziennik Kijowski” можна протягом року в усіх відділеннях зв’язку України